நம்பிக்கைகளை சுதந்திரமாகப் பாதுகாப்பான முறையில் பரிசீலனை செய்வதற்கான‌ இடங்களே அவசியம் - தடைகளல்ல.

நான் கீழ்வரும் பதிவை வாசித்ததிலிருந்து  இந்தப் பதிவு எழுத‌ வேண்டுமென்று நினைத்திருந்தேன். ஹிஜாபைப் பற்றியோ niqab ஜப்பற்றியோ தமிழில் அநேகமாக ஆண்களின் கருத்துக்களே வாசித்திருக்கின்றேன். சில பெண்களின் கருத்துக்களை ஆங்கிலத்தில் வாசித்துள்ளேன். தமிழில் அல்ல. அவற்றிலும் அநேகமானவை ஒரேமாதிரியான, ஆண்களால் உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்த முடியாது, ஆண்களிடமிருந்து பெண்களைக் காப்பாற்ற இதுவே ஒரே வழி, என்ற மாதிரிக் கருத்துகளே, which has no basis or evidence. தமது நம்பிக்கைகளைக் கேள்வி கேட்கும் முஸ்லிம் பெண்களின் கருத்துகள் மிகக் குறைவு. அவ்வாறு கருத்துகள் எழுதினால் அதற்கு எதிர்ப்பு பலமாக‌ இருக்கும் என்பதாலோ தெரியவில்லை.

That's why I was pleasantly surprised to read the following post.

கீழ்வரும் பதிவை எழுதியவர் பெயர் நாடியா எல்-அவாடி (Nadia El-Awady). இவர் எகிப்தில் வசிக்கும் ஒரு அறிவியல் நிருபர். உலக அறிவியல் நிருபர்களின் சங்கத்தின் தலைவர். இஸ்லாத்தைப் பின்பற்றுபவர். Inner workings of my mind இவரது சொந்த வலைத்தளம். பின்வருவது அவ்வலைத்தளத்தில் அவர் எழுதிய சிலவற்றின், அவரின் அனுமதியுடனான மொழிபெயர்ப்பு.

ஹிஜாபைப் பற்றி பல வருடங்களாகச் சிந்தித்துக்கொண்டிருக்கின்றேன். ஏன் ஹிஜாப் பெண்களுக்கு இஸ்லாத்தில் கட்டாயமாக்கப்பட்டது? உண்மையில் கட்டாயமாக்கப் பட்டுள்ளதா அல்லது ஒரு சில ஆண்கள் சேர்ந்து அந்தக் காலத்தில் பெண்களைப் பாதுகாக்க ஹிஜாப் அவசியமானதென முடிவு செய்தார்களா? 1400 ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்த அதே காரணங்கள் இக்காலத்திலும் உண்டா? உண்டெனில் ஏன்? தன்னை ஒரு போதைப் பொருளாக மற்றவர்கள் பார்ப்பதையும் பாலியல் வன்முறையையும் தடுப்பதற்கு ஒரு பெண் தன்னை தலையிலிருந்து கால் விரல் வரை மூடுவது கட்டாயம் அவசியமானதா?

நான் கடந்த 10 வருடங்களாக பல இடங்களுக்குப் பயணித்திருக்கின்றேன். போகுமிடங்களில் பெண்கள் எவ்வாறு உடை உடுத்துகிறார்கள்? அவ்வுடைகளுக்கு ஆண்களின் reactions என்ன? என அவதானித்துள்ளேன். நான் எப்போதும் பெண்கள் என்ன உடை உடுத்திருந்தாலும், குறிப்பிட்ட நபர்களின் சொந்தக் கற்பனையில்/கருத்தில் அந்த உடை என்னத்தைப் பிரதிபலிக்கின்றது என்பதை வைத்தே அவர்களின் reactions இருக்கிறது. குறிப்பாக நான் அவதானித்தது: பெண்கள் என்ன உடுத்திருந்தாலும் சிலர் பெண்களை பொருத்தமற்றவாரே நடத்துவார்கள். சிலர் மிகக் குறைவாக உடுத்திருந்தால் மோசமாக நடத்துவார்கள், சிலர் தலை முதல் கால் வரை மூடியிருந்தாலும் மோசமாக நடத்துவார்கள்.

இந்நாட்களில் என் கண்களைத் திறக்க முயற்சிக்கின்றேன். எனக்கு எது சரி, எது பிழை எனப் படுகின்றது என முடிவு செய்ய முயற்சிக்கின்றேன். எனக்குக் கற்பிக்கப் பட்டதை வைத்தல்லாமல் நானே என்ன உண்மையில் நம்புகின்றேன் என எனக்கு அறிய ஆவல். இதற்காக முதலில் இருந்து தொடங்கி அது என்னை எங்கே கொண்டு போய் விடுமென செய்து பார்க்க ஆசைப்படுகின்றேன். அது எப்போதும் சுலபமல்ல. சிறு வயதிலிருந்து எனக்குப் புகட்டப்பட்டதால், போதிக்கப்பட்டதால், நான் பாடமாக்கியதால் படிந்த படிமங்களைத் தோண்டி அடியில் இருக்கும் மூலமான innocence ஜ அடைந்து அதிலிருந்து தொடங்குவது மிகக் கடினம். அந்த original innocence ஜ நான் இன்னும் அடையவில்லை. ஆனால் இந்தப் படிமங்களைத் தோண்டத் தொடங்கியுள்ளேன். கேள்விகள் கேட்கத் தொடங்க முதல் இருந்த நிலைக்கே நான் திரும்பலாம்/திரும்பாமலும் விடலாம். இத்தேடலால் எந்நிலையை அடைகிறேனோ அது நான் சொந்தமாக எடுத்த முடிவாக இருக்க வேண்டும். இப்படித் தான் நான் இருக்க வேண்டுமென்ற போதனைகளாளோ கட்டாயத்தாலோ இருக்கக் கூடாது.

(...)

நான் ஜ‌ரோப்பாவிற்கு ப‌ய‌ணித்திருந்த‌ போது, பார்சிலொனாவில் ஒரு காலை என‌து ஹொட்ட‌ல் அறையிலிருந்து தலையில் ஒன்றும் இல்லாமல் க‌ட்டைக் கையுடைய‌ ச‌ட்டையுடனும் ஜீன்ஸ் உடனும் வெளியே வர முடிவு செய்தேன்.

நான் காலைச் சாப்பாடு வ‌ழ‌ங்க‌ப்ப‌டும் இட‌த்திற்குச் சென்ற‌ உட‌னேயே யார் க‌ண்ணுக்கும் தெரியாத‌வ‌ளாக‌ உண‌ர்ந்தேன். குறிப்பாக ஜரோப்பாவில், ஹிஜாப் அணிந்திருப்பதால் ஆட்க‌ள் என்னை அவ‌தானிப்ப‌து கொஞ்சம் எனக்குப் பழக்கப்பட்டிருந்தது. அநேகமாக இந்தமாதிரி ஹொட்டல் காலை உணவுண்ணும் இடங்களில் அது ஓரளவு கூடுதலாகவே இருந்தது. அதனால் முதன் முதலாகப் பயணிக்கும் போது யார் கண்ணுக்கும் படாதவளாக உணர்ந்தேன். உடனேயே இந்த கவனிப்பை இழந்ததாக உணர்ந்தேன். கொஞ்சம் வருந்தக் கூட செய்தேன்.

தெருக்களில் நடந்து பார்த்தேன். சில கடைகளுக்குச் சென்று பார்த்தேன். எதுவுமில்லை. நான் பல ஆயிரம் ஆட்களில் ஒருவராகியிருந்தேன். எப்பவும் இவ்வாறு பல்லாயிரம் ஆட்களில் ஒருவராக இருந்தேனா? எப்பவும் இவ்வாறு மற்றவர்களின் கண்ணிற்குப் படாதவளாக இருந்திருக்கிறேனா?

இது ஒரு ப‌ரிசோத‌னை ம‌ட்டுமே என்ப‌த‌னால் என‌து தொழில் ச‌ந்திப்புக்க‌ளுக்கு நான் ம‌ற்ற‌ப்ப‌டி சாதார‌ண‌மாக‌ச் செல்வ‌து போன்று ஹிஜாப் அணிந்தே சென்றேன். அவ்வாறே என்னை என் ச‌க‌ ப‌ணியாள‌ர்க‌ள் என்னை எதிர்பார்ப்பார்க‌ள். நான் நிர‌ந்த‌ர‌மாக‌ ஹிஜாப்பை எடுக்க‌ முடிவு செய்ய‌வில்லை என்ப‌தால் அவ‌ர்க‌ளைக் குழ‌ப்ப‌ வேண்டிய‌ அவ‌சிய‌ம் இருக்க‌வில்லை.

இது ப‌ல‌ நாட்க‌ளாக‌த் தொட‌ர்ந்த‌து. என‌து தொழில் தொட‌ர்பான‌ ச‌ந்திப்புக்க‌ளுக்கு ஹிஜாபுட‌னும் நான் த‌னியாக‌ச் செல்லும் இட‌ங்க‌ளுக்கு ஹிஜாப் இல்லாம‌லும் சென்று வ‌ந்தேன்.....

அது ஒரு சுவார‌சிய‌மான‌ அனுப‌வ‌மாக‌ இருந்த‌து. ஹிஜாபோடும் ஹிஜாபில்லாம‌லும் நான் எப்படி மற்றவர்களால் புரிந்து கொள்ளப்படுகின்றேன் என்பதை ஒப்பிட்ட போது எனக்கு வித்தியாசங்கள் எதுவும் புலப்படவில்லை. அது எனக்கு மிகுந்த அதிர்ச்சியை அளித்தது. நான் முதலில் உணர்ந்த மற்றவர்களின் கண்ணில் படாத தன்மையும் குறீப்பிட்ட கவனிப்பின்மையும் தவிர மற்றப்படி நான் வெளியில் செல்லும் போது என்ன உடுத்தியிருந்தாலும் மற்றவர்களின் கண்ணில் படாதவளாகவே இருந்தேன். நான் கட்டை உடையும் குதிக்கால் உயரமான சப்பாத்துகளும் கூட அணிந்து பார்த்தேன். ஒன்றும் நடக்கவில்லை.

நான் என்ன‌ அணிந்தாலும் ப‌ண்பாடில்லாத‌வ‌ர், ந‌ல்ல‌வ‌ர்க‌ள், எதிலும் அக்க‌றைப்ப‌டாத‌வ‌ர்க‌ள் இருந்தார்க‌ள். எந்த‌ வித்தியாச‌முமில்லை. நான் அணியும் உடையால் இவர்களின் விகிதாசாரம் மாறவில்லை.

இதே ப‌ரிசோத‌னையை ல‌ண்ட‌னில் செய்த‌ போதும் மேற்சொன்ன அதே அனுப‌வ‌மே கிடைத்த‌து. என்னைத் தெரியாத‌வர்க‌ள், நான் என்ன‌ உடுத்துகிறேன் என‌ அக்க‌றை காட்ட‌வில்லை...

ஹிஜாப் இல்லாம‌ல் இரு ஜ‌ரோப்பிய‌ நாடுக‌ளில் செல்லும் போது என்னுள் இரு மாற்ற‌ங்க‌ள் நிக‌ழ்ந்த‌தை உண‌ர்ந்தேன். ஒன்று நான் ப‌ல‌வ‌ருட‌ங்களுக்கு முன்பிருந்த‌ என்னைச் ச‌ந்தித்தேன். ப‌ள்ளிக்கூட‌ம் செல்லும் போதிருந்த‌ என்னை....

எப்போதும் விட‌ மிக‌ அதிக‌மாக‌ என் பெண்மையை உண‌ர்ந்தேன். நான் கூடிய‌ள‌வு பெண்ணாக‌ உண‌ர்ந்தேன். ம‌ற்ற‌வ‌ர்களின் ந‌ட‌த்தைக‌ளால் அல்ல‌. என்னுள்ளேயே நான் உண‌ர்ந்தேன்.

இன்னுமொரு பதிவில் எவ்வாறு தான் எட்டு வருடங்காளாகக் கண்களைத்தவிர உடலனைத்தும் மூடும் niqab அணிந்திருந்தேன் எனவும் அதை அணியச் சொல்லித் தன்னை யாரும் கட்டாயப்படுத்தவில்லை எனவும் கூறியுள்ளார். பல இடங்களில் எத்தனையோ பெண்கள் ஹிஜப், niqab போன்றவற்றைப் போடுமாறு கட்டயப்படுத்தப்படுகின்றனர். அதேபோல் அவ்வாறு கட்டாயப் படுத்தாமல் தமது சொந்த விருப்பால் (அநேகமாக கடவுளுக்குப் பிடிக்கும் என்று எண்ணுவதால்) அணிபவர்களும் உண்டு.

Societies Overpowered by a Headscarf: It’s Time for Change என்று தலைப்பிட்ட பதிவில் நாடியா எழுதுகிறார்:

எல்லோரும் முஸ்லிம் பெண்ணைக் காப்பதற்கு முயற்சிக்கிறார்கள். மேலை நாடுகளுக்கு இஸ்லாத்திலிருந்து அவளைக் காப்பாற்றவேண்டும். இஸ்லாமிய சமூகத்திற்கு மேலைநாட்டுக் கலாச்சாரத் தாக்கத்திலிருந்து அவளைக் காப்பாற்ற வேண்டும்.

யாருமே - யாருமே - ஒரு முஸ்லிம் பெண்ணால் தனக்கு எது நல்லதென சொந்தமாக முடிவெடுக்க முடியுமென எண்ணுவதில்லை.

இதனாலேயே மக்களின் சிந்திக்கும் திறனை கல்வியால் வளர்ப்பதற்குரிய சந்தர்ப்பங்களை மக்களுக்குக் கொடுத்தல், அவர்களுக்கு இதைச் செய், இதைச் செய்யாதே எனக் கட்டளையிடுதலையும் விடச் சிறந்ததென நான் நினைக்கின்றேன். பிரான்ஸ் niqab இற்குத் தடை விதித்த போது அதிக எதிர்ப்பு எழாததற்கு ஒரே காரணம் அநேகமானவர் கள் அது இஸ்லாத்தில் கட்டாயமாக்கப்படவில்லை என நம்புவதால் மட்டுமே. இத் தடையால் niqab போட்டே வெளியில் செல்லலாமெனக் கட்டாயப் படுத்தப்படும் பெண்களுக்கு வெளியில் செல்ல அனுமதி முற்றாக இல்லாமல் போவதற்கே சந்தர்ப்பம் அதிகம். அநேகமாக ஓரளவிற்கு சுதந்திரமாச் சிந்திக்கும் முஸ்லிம் பெண்களைக் கேட்டோமானால் சொல்வார்கள் தமக்கு எத்தனையோ பிரச்சனைகள், ஒடுக்குமுறைகள் உண்டு, இந்த ஹிஜாப் ஒரு பெரிய பிரச்சனை இல்லை என்று. May be it is time to listen to them and support them in their fight to end oppression.

On a related subject: ஈரானின் பெண்க‌ள் கால்ப‌ந்தாட்ட‌ குழுவை அவ‌ர்க‌ளின் உடைக்காக‌த் த‌டை செய்த‌த‌ற்கும் niqab இல்லாம‌ல் வெளியில் போகாதே என்று கட்டளையிடுவதற்கும் ஒரு வித்தியாச‌மும் இல்லை. Both are equally ridiculous, oppressive and discriminatory.

From here.

somewhat related talk: Radical Women embracing tradition

அப்பா...

இங்கு September முதல் ஞாயிறே தந்தையர் தினம். ஆனாலும் மற்றைய இடங்களில் எல்லாம் நேற்றுப் போலுள்ளது. எனது அப்பாவைப்ப்ற்றி எழுதவேண்டுமென சிறிது காலமாக யோசித்துக் கொண்டிருந்ததால் இந்தப் பதிவு.

He truly is one of a character. என்ன சூழல் எனினும், வாழ்ந்தால் இப்படித்தான் வாழவேண்டும் என்ற உறுதி கொண்டவர். யாருக்காகவும் தனது கொள்கைகளை மாற்றிக் கொள்ளாதவர். So much so, அப்பம்மா, மாமி, சித்தப்பா, பெரியப்பா வுக்கே அப்பாவுடன் கதைக்கப் பயம்.

நிச்சயமாக எந்தப் பெண்ணும் இவரைத் திருமணம் செய்ய முன்வரப் போவதில்லை/ அப்படியே முதல் ஒத்துக் கொண்டாலும் பின் நிச்சயமாகத் தொடர்ந்து அவளால் ஒன்றாக வாழவே முடியாது என எல்லோரும் நினைத்தார்களாம். அதனால் யாரும் பெரிதாக அப்பாவிற்குத்திருமணம் செய்து வைக்க முயற்சிக்கவேயில்லை எனலாம். அப்பாவே அவ்வாறு தான் நினைத்திருந்தார். He was fairly certain that no woman could stay married to him.

அப்போ அப்பாவிற்கு வயது 35. இக்காலகட்டத்தில் அப்பாவின் நெருங்கிய நண்பர் ஒருவரின் மனைவி எமது அம்மாவின் தோழி. அம்மாவும் அவரும் வவுனியாவில் ஒரே இடத்தில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தனர். அம்மாவுக்கும் வயது 28 ஆகியிருந்தது. அம்மாவிற்கு பல குடும்பச் சிக்கல்கள், பிரச்சனைகளால் திருமணம் செய்யும் எண்ணமெல்லாம் பெரிதாக இருக்கவில்லை. அம்மாவின் தோழியும் அப்பாவின் நண்பரும் தான் இருவரையும் கதைத்துப் பொருத்தம் வருமா என யோசிக்கச் சொன்னவை.

அப்பா அம்மாவிடம் சொன்னது:

"நான் மிகவும் எளிமையானவன். போலிகளை வெறுப்பவன். எனக்கு இந்த முகப் பூச்சு, nail polish, சோடனைகள் எதுவும் துண்டறப் பிடிக்காது. அத்தியாவசியத் தேவைகள் இல்லாமல் வீண்செலவு செய்யக்கூடாது.

நீங்கள் படித்தவர் என்பதற்காக உங்களை இளவரசியாக வைத்திருக்க என்னால் முடியாது. :) எனக்கு ஒரளவிற்குப் பெரிய குடும்பம் அவர்களைப் பார்க்க வேண்டும்.  த‌மிழிழேயே எப்போதும் கையெழுத்திட‌ வேண்டும். ஆடம்பரமான வாழ்வு பிடிக்காது. எப்பவும் சைக்கிள், பஸ், தேவையாயின் Train அவ்வளவுதான் ", என்று பல conditions.

அம்மா சொன்ன‌து த‌ன்னால் சீத‌ன‌ம் த‌ர‌ முடியாதென‌ ம‌ட்டுமே.

For some reason, திருமணம் முடிந்ததும் வேலையை விடலாமா எனவும் அம்மாவிடம் கேட்டுள்ளார். ஏனெனத் தெரியவில்லை. ஏனெனில் பின் அம்மாவை எப்போதும் வேலையை விடச் சொல்லிச் சொன்னதில்லை என்பதோடு வேலையில் மேன் மேலும் உயரவும் அப்பா தூண்டியவர். ஏன் அவ்வாறு சொன்னார் என்பதைக் கேட்கச் சந்தர்ப்பம் கிடைக்கவில்லை. அம்மாவும் சம்மதித்து விட்டார். அதன் பின் அப்பம்மாவிடம் அம்மா இதைச் சொன்னபோது அப்பம்மா, "இந்த மூஞ்சூறு சொன்னதென்பதற்காக நீ வேலையை எல்லாம் விட்டுடாதை பிள்ளை." :) இது சொன்னது mid 1976 இல். I think appamma is one of the coolest mother-in-laws.

அப்பாவிற்குத் தனது கௌரவமும் முக்கியமாக இருந்தது. அதனால், அம்மாவிடம் "என்னுடன் வாழ்வது மிகக் கடினம். தயவு செய்து கவனமாக யோசித்து முடிவு சொல்லுங்கோ. நீங்கள் என்னைத் திருமண‌ம் செய்ய வேண்டுமென்று கட்டாயமில்லை. திருமணப் பத்திரத்தில் கையெழுத்திடுவதற்கு 5 நிமிடங்களுக்கு முன் கூட வேண்டாமென்று சொல்லலாம். ஆனால் கையெழுத்திட்டால் அவ்வளவுதான். அதற்குப் பிறகு விவாகரத்தென்றால்லாம் பேச்சே இருக்கக் கூடாது. இருவருக்கும் ஒத்துவராவிட்டால் ஒரே வீட்டில் நீங்கள் ஒரு அறை, நான் ஒரு அறையில் இருப்பம் ஆனால் வெளியில் யாருக்கும் தெரியக் கூடாது." என்றும் சொன்னாராம். :)

இதெல்லாம் இப்போ யாரிடம் சொன்னாலும் அவர்கள் அம்மாவிடம் முதல் கேட்கும் கேள்வி, இவ்வளவும் சொன்னதற்குப் பிறகு எப்பிடி ஓம் என்று சொன்னனியள் என்று. அம்மாவின் புன்னகையுடன் கூடிய ஒரே பதில் "அவர் நல்லவரென எனக்குத் தெரிந்திருந்தது." :)

அப்பாவிற்கு தேவையற்றவையில் நேரம் வீணாக்குவது பிடிக்காத விடயம். சமையலுக்குக் கூட எவ்வளவு குறைய நேரம் எடுக்கேலுமோ அவ்வளவே எடுக்க வேண்டும். சமைத்த சாப்பாடு விருப்பமில்லை என்று நாம் சாப்பிடாவிட்டால் அப்பா எப்போதும் சொல்வது "நீ சாப்பிடவதற்காக வாழ்கிறாயா வாழ்வதற்காக சாப்பிடுகிறாயா, நான் வாழ்வதற்குத் தான் சாப்பிடுகிறேன்", என்பார். எனக்குச் சமைக்க மிகப் பிடிக்கும். நான் தற்சமயம் கொஞ்சம் கூடுதல் நேரம் சமையலறையில் இருந்தால் கூட, "உருப்படியாகச் செய்வதற்கு உங்களுக்கு வேற‌ ஒன்றுமே இல்லையா", என்பார்.

எனக்கு ஒரு நான்கு அல்லது ஜந்து வயதிருக்கும். யாருடையதோ வீட்டிற்கு சென்றபோது அவர்கள் எனக்கு நகச் சாயம் பூசிவிட்டிருந்தனர். வீட்டில் அப்பா அதைப் பார்த்து விட்டு என்னைக் கூப்பிட்டு, " இது உங்களுக்குப் பிடித்திருக்கிறதா" என்று கேட்டார். ஜந்து வயதுப் பிள்ளை என்ன சொல்லும்? ஓம் என்றேன். அதற்கு அப்பா, " சரி, உலகத்தில் இருக்கும் அத்தனை நிறங்களிலும் உங்களுக்கு நகப் பூச்சு வாங்கித் தருகின்றேன். பூசிக்கொள்ளுங்கள், ஆனால் அதற்குப் பின் என்னை அப்பா எனக் கூப்பிடக் கூடாது" என்றார். :) அம்மா, " இந்த வயதில் அவளுக்கு என்ன விளங்குமென இப்பிடிச் சொல்லுறியள்" என்றது மட்டும் நினைவில் உள்ளது. அதன் பின் அடுத்த 15 வருடங்களுக்கு எனக்கு நகச்சாயங்களைத் தொடவே பயம். :) ஒரிரு தடவைகள் மற்றையவர் வீடுகளில் அடித்துப் பார்த்து விட்டு உடனே அழித்திருக்கின்றேன். I sincerely believed appa was going to disown me.

பல சமயம் வெளியில் போகும் போது, அப்பாவிடம் வேறு ஒரு உடை உடுத்துங்கள் என்றாலோ வேறேதாவது மாற்றங்கள் சொன்னாலோ, அவரது ஒரே பதில், "நான் இப்படித் தான் வருவேன். உங்களுக்கு என்னுடன் வர வெட்கமாக இருந்தால் நான் உங்கள் அப்பா என்று யாரிடமும் சொல்லத் தேவையில்லை, வேலைக்காரனென்றே சொல்லலாம்". :) (அம்மாவும் இதே பதில் சொல்லுவா). ஒரு உடை கிழிந்து கடைசியில் போடவே முடியாதெனும் வரையிலும் போடுவார். Reduce, Reuse, Recycle என்றால் என்ன என்று எமக்குத் தெரிய முதலே அப்பாவிடமிருந்து பழகியாச்சு. மாம்பழத்தோல், நாம் சாப்பிட்ட மீதி, மிஞ்சிய பழைய சாப்பாடு என்று எமது அம்மாவும் அப்பாவும் கிட்டத்தட்ட குப்பைத் தொட்டிகளுக்கே ஒப்பிடலாம். தேங்காய்ப் பால் பிழிந்ததும் விடுபடும் தேங்காய்ப் பூவைக் கூட  எறிய வேண்டாம் என்பார்.

He was obsessed with education. கல்விதான் எமது நிரந்தர சொத்து, அதுவே உங்களைக்குக் கடைசி வரையும் உதவும் என்பார். நாம் இருந்த வீடு முற்றுமுழுதாக இந்தியன் ஆமியால் எரிக்கப்பட்ட பின்னர், யாழ் இருக்கப் போனோம். அங்கு இருக்கப் போன‌ காரணம் தன் பிள்ளைகள் நடந்து யாழ் பல்கலைக்கழகத்திற்குச் செல்ல வசதியாக இருக்கும் என்று சொன்ன போது, அவரின் மூத்த மகளான எனக்கு வயது 10. நாம் நியூசிலாந்திற்கு வந்த பின் அம்மாவிற்கே தெரியாமல் அம்மாவை Auckland University இல் masters செய்ய enrol பண்ணி, அம்மாவிற்கு approve பண்ணி ID card வந்ததும் மிக மிகச் சந்தோசப்பட்டார்.

அவரின் பிறந்து வளர்ந்த ஊரான சாவகச்சேரியை மிக மிகப் பிடிக்கும். இங்கு கூட citizenship எடுக்கவில்லை. ஏனெனக் கேட்டால், "நாம் இவளவை தங்கட காலில் நிற்கும் மட்டும் தான் இங்கே இருப்பன். பிறகு நான் ஊருக்குப் போய் விவசாயம் செய்யப்போறன்" என்பார். அவரின் ஆசை நிறைவேறவேயில்லை. :(

தன் துறையில் மட்டுமல்லாது பல துறைகளைப் பற்றித் தெரிந்தவர். தான் பார்க்கும் எல்லோரிடமும் தன்னிடம் வரும் எல்லோரிடமும் முடிந்தளவு படியுங்கோ, அத‌ற்கு எந்த உதவியும் செய்வேன் என்றே கூறுவார்.

தனக்கு எது சரி என்று பட்டதோ அதையே செய்யும் தைரியமுடையவர். சமூகம் சொல்கிறதென்பதற்காக எதையும் செய்யவில்லை. நாம் பிறந்த நாளிலிருந்து எமக்காகவே வாழ்ந்தவர். அப்பாவிற்கு நன்றிக்கடன் ஒரு நாளும் செலுத்தி முடியாது. I will give anything to have him here with us. சாத்தியமற்றது எனத் தெரிந்த போதும் எனக்கு என்ன பிள்ளை பிறக்கப் போகிறது எனத் தெரிவதற்கு முன்பே பலர் உங்கட அப்பா தானே வரப்போறார் என்ற போதும், அப்பாவின் ஒரு நண்பர் என் மகனை அப்பாவின் பெயர் சொல்லிக் கூப்பிடும் போதும் எனது மச்சாள் அப்பாவைக் கூப்பிடுவது போன்றே என் மகனையும் அத்தை மாமா என்று சொல்லும் போதும் அப்பாவை மாதிரியே அவன் இரு கைகளையும் பின்னுக்குக் கட்டிக் கொண்டு நிற்கும் போதும் இரு கைகளையும் சமமாகப் பாவிக்கும் போதும் (ambidextrous) மகிழ்ச்சியாக‌ இருக்கும்.

 

தந்தையர் அனைவருக்கும் இனிய தந்தையர் தின வாழ்த்துக்கள்!

Deb Roy: ஒரு சொல்லின் பிறப்பு - Just WOW!

அவசியமான‌ தொடர்புத்திறன்

புலம்பெயர்ந்து வெளிநாடுகளுக்கு வருபவர்களுக்கு இருக்கும் பல பிரச்சனைகளில் ஒன்று மொழி, இன்னொன்று வேறுபட்ட கலாச்சாரம். சிறுவர்களுக்குப் பிரச்சனைகள் அநேகமாக இருக்காது. ஒரு சில காலம் கஸ்டப்படுவர், ஆனால் அவர்களுக்கே உரிய மொழியாற்றலால் தம்மையறியாமலே மொழியைப் பிடித்து விடுவர். பின்பு எப்படி இவர்கள் தமிழை மறக்காமல் இருக்கப் பண்ணுவதென்பது தான் பிரச்சனை. :(

தாய்நாடுகளிலேயே ஆங்கிலம் அதிகம் கதைக்கும் சூழலில் வேலை செய்தவர்களுக்கும் ஆங்கிலத்திலேயே படித்தவர்களுக்கும் கூட‌ பெரிதாகச் சிரம‌மிருக்காது. ஆனால் தமிழில் படித்தவர்களுக்கும் தமிழ்ச் சூழலில் மட்டுமே வேலை செய்தவர்களுக்கும் மிகக் கடினமாக இருக்கும். என்னதான் ஆங்கிலம் இராண்டாம் மொழியாகப் பள்ளியில் கொஞ்சம் படித்திருந்தாலும், படித்ததற்கும் அன்றாடம் கதைப்பதற்கும் எத்தனையோ வேறுபாடுகள் உண்டு. அத்தோடு ஒரு மொழியைப் புத்தகங்கள் மட்டும் படித்து கதைக்கப் பழக முடியாது என அநேகமானவர்களுக்குத் தெரியும்.

ஆனால் வெளிநாட்டில் ஆங்கிலம் தெரிந்திருப்பது மிகவும் அவசியம். நல்ல வேலை தேட, இந்நாட்டவர்களுடன் கதைக்க, வாழ்வை முன்னேற்ற, பாடசாலையில் பிள்ளைகளின் ஆசிரியர்களுடன் தொடர்பு கொள்ள, அன்றாடத் தேவைகளுக்கு என்று எல்லாத்திற்கும் வெளிநாடுகளில் ஆங்கிலம் தேவை. ஒரு மொழியைப் புதிதாகக் கற்பது கடினம் ஆனால் முடியாத செயல் அல்ல.

அத்தோடு வெளிநாடுகளில் நன்றாக ஆட்களுடன் கதைக்கும் திறன் மிக முக்கியம். என்ன தான் பட்டம் பெற்றிருந்தாலும் ஆட்களுடன் எம்மால் கதைக்க முடியாவிடில் அல்லது எமது திறன்களைச் சொல்ல முடியாவிடில் அத்திறன்களை நிரூபிக்க வேலைச் சந்தர்ப்பங்கள் கிடைப்பது கடினம். மொழியைப் பேசும் திறனையும் தொடர்பாடல் திறன்களையும் அதிகரிக்கக் கூடிய மிக‌ச் சிறந்த வழி ஆங்கிலத்தை தாய் மொழியாகக் கொண்டவர்களுடன் கதைத்தலும் அவ்வாறான சூழலில் பழகுதலுமே. அவ்வாறான சூழல் பலருக்குக் கிடைப்பதில்லை அல்லது பலர் பயம், தம்மீதே நம்பிக்கை இல்லை என்பவற்றால் முயல்வதில்லை.

எனக்குத் தெரிந்த பல புலம் பெயர்ந்த இளம் வயதினர், பட்டப் படிப்பு முடித்து பின் அத்துறையில் வேலை எடுக்க இயலாமல் வேறு வேறு கீழ் மட்ட வேலைகள் செய்கிறார்கள். இவர்களில் அநேகமானவர்களின் பிரச்சனை தொடர்பாடல் திறனே. இங்கு தனிய எமது paper qualifications ஜ வைத்து வேலை தர மாட்டினம். நிச்சயம் நன்றாகக் கதைக்க வேண்டும். சரளமான பேச்சை விடக் கூடுதலாகத் தொடர்பாடல் திறன் தேவை.

இங்கு புலன் பெயர்ந்து வந்திருப்பவர்காளில் ஆங்கிலம் சிறிதும் தெரியாதவர்களுக்கு பல பள்ளிகளில் ஆங்கிலம் இரண்டாம் மொழியாக இருப்பவர்களுக்காக நடத்தப்படும் ஆங்கில வகுப்புகளை பரிந்துரைக்கின்றனான்.

ஆங்கிலம் ஓரளவிற்கு கதைக்கக் கூடியவர்களை, ஏதாவது toast masters club இல் சேரச்சொல்றனான். என்னால் இயலுமானவரை கட்டாயப் படுத்திறனான் கூட. என் துணைவர் "இவளுக்கு அவங்கள் commission கொடுக்கினம் அது தான் சொல்றாள்" என்று பகிடி பண்ணுறவர்.

Toast masters ஒரு சர்வதேச நிறுவனம். எல்லா நாடுகளிலும் உண்டு. அதில் சேர்பவர்களின் ஒரே இலட்சியம் தொடர்பாடல் திறனைக் கூட்டுவதே.

அநேகமாக எல்லா இடங்களிலும் சிறு சிறு குழுக்களாக (clubs) ஆட்கள் கூடி இருவாரங்களுக்கு ஒரு முறை இரண்டு மணித்தியாலங்களுக்குக் கூடுவர். இவ்வொரு கூட்டத்திலும் வரும் உறுப்பினர்கள் முன்னேற்பாடு செய்த/ஒரு முன்னேற்பாடும் செய்யப்படாத பேச்சுகள் பேசுவர். ஓவ்வொரு கூட்டத்திற்கு ஒரு நேரத்தைக் கணிப்பவரும் பேச்சுகளின் தரத்தைக் கணிப்பவரும் அனுமதிக்கப்படெவர். ஒவ்வொருவரினதும் கதைத்தவைகளையும் கணித்து அவர்கள் நன்றாகச் செய்தவை என்ன‌, இன்னும் முன்னேறக்கூடியவை என்ன என்று அவ்விடத்திலேயே சொல்வர். உறுப்பினர்களாகச் சேர்ந்தால் உங்களின் தொடர்பாற்றல் திறன், சிந்திக்கும் திறன், மற்றவர் முன்னால் கதைக்கும் போது தன்னம்பிக்கையுடன் கதைத்தல் என்று பல வகையான ஆற்றல்களை வளப்படுத்தலாம். இக்கூட்டத்திற்குப் போவதற்கோ உறுப்பினர்களாகச் சேர்வதற்கோ எந்தவிதக் குறிப்பிட்ட தகுதியும் தேவையில்லை. நீங்கள் ஒரு கம்பனியின் CEO ஆக இருக்கலாம் அல்லது இப்ப தான் பள்ளி முடித்தவராய்க் கூட இருக்கலாம். உங்களின் ஒரு குறிக்கோள் தொடர்பாடல் திறனை வளர்ப்பதெனில், இது நல்லதொரு ஊடகம்.

முதலில் கடினமாக இருப்பினும் சிறுது காலத்தில் உங்களை அறியாமலே உங்களில் முன்னேற்றம் தெரியும். நான் இதெல்லாம் சொல்வதற்குக் காரணம், நான் இவ்வாறு கட்டாயப்படுத்தி போகச்சொன்னவர்களில் இருவர் வித்யா அக்காவும் அவரது துணைவர் நந்தன் அண்ணாவும். போன வைகாசியிலிருந்து போகத்தொடங்கினவை. வித்யா அக்கா தனது திருமணத்திற்குப் பின் புலம்பெயர்ந்தவர். இரு குழந்தைகள். தொடங்கும் போது மிகவும் பயமாக இருந்தது, இரு மாதங்களுக்கு விருந்தாளியாக மட்டுமே போய் பின் உறுப்பினராகச் சேர்ந்தனான் என்றவர். ஆட்களின் முன்னால் கதைக்க கை, கால் எல்லாம் சும்மாவே நடுங்கும் என்றவர். பயத்தைப் போக்குவதற்கு ஒரே வழி, அதை எதிர் கொள்வது தான் என்பதற்கிணங்க, போன வாரம் தான் போகும் club இல் நடந்த international speaking competition இல் முதல் பரிசு வாங்கினார். கேட்ட போது மிக, மிக‌ சந்தோசமாக இருந்தது. I am very proud of you acca. நான் சொன்னதை மதித்துப் போகத் தொடங்கியதற்கு மிக்க நன்றி. நந்தன் அண்ணா வேறொரு club இற்குப்போறவர். அவர் நிச்சயமாக அடுத்த போட்டியில் கலந்து கொள்வதாகச் சொல்லியுள்ளார்.

Toastmasters கூட்டங்கள் எங்கெங்கு, எப்போ நடக்கிறதென இங்கு சென்றால் அறியலாம். இலங்கை, இந்தியா உட்பட அநேகமான நாடுகளில் உண்டு. போன முதல் நாளே உறுப்பினராகச் சேர வேண்டிய அவசியமேயில்லை. முதலில் குழுச்செயலாளரிடம் தொடர்பு கொண்டு விருந்தாளியாக உங்கள் கூட்டத்திற்கு வந்து பார்க்கலாமா என்று கேட்டுவிட்டு, ஒரிரு கூட்டங்களுக்கு விருந்தாளியாகவே சென்று பின் இணையலாம். உங்கள் வேலைக்கோ வீட்டிற்கோ அருகில் நடக்கும் வெவ்வேறு இடங்களில் நடக்கும் சில கூட்டங்களிற்குச் சென்று பின் உங்களுக்குப் பிடித்த இடத்தைக் கூட தெரிவு செய்யலாம்.

எனக்குக் கூட இந்த மேடைப்பயம் (stage fright) நிறையவே உண்டு. அதனால் நான் செய்த/ எனக்கு ஏற்பட்ட embrasing moments ஜப்பற்றி பிறகு எப்பவாவது பார்க்கலாம்.

Unholy Matrimony

Shakti Community Council நியூசிலாந்தில் இருக்கும் ஆசிய, ஆபிரிக்க, மத்தியகிழக்கு நாடுகளிலிருந்து இங்கு புலம்பெயரும் பெண்களுக்கு சேவை செய்யும் ஒரு அரசு சார்பற்ற தொண்டு நிறுவனம். கடந்த 16 வருடங்களாக நியூசிலாந்தில் இயங்குகிறது. இந்நிறுவனத்திற்குக் கீழே பல் வேறு உப குழுக்கள் உள்ளன.

வீட்டில் நடக்கும் வன்முறைகளிலிருந்து தப்பிய பெண்களுக்கு புகலிடம் கொடுத்தல், counselling, immigration உட்பட சட்ட சம்பந்த மான உதவிகள், மொழிபெயர்ப்பு உதவிகள் என்பவை இவற்றில் சில. ஒவ்வொரு மகளிர் தினத்தன்றும் இவர்கள் நிகழ்காலத்தில் புலம்பெயர்ந்த பெண்களைப் பாதிக்கும் பிரச்சனைகள், அவற்றை தீர்ப்பதற்கான வழிகள், வேறு செய்யக்கூடியவை போன்றவற்றைக் கலந்துரையாட பயிலரங்கு நடத்துவார்கள். கடந்த ஒரிரு வருடங்களாக மகளிர் தினத்தில் இந்த பயிலரங்குகளுக்குச் செல்கின்றேன்.

இவ்வ‌ருட‌ம் ச‌க்தியின் த‌லைமைச்செய‌ல‌க‌த்தில் ப‌ணிபுரியும் பிரியங்கா ராதாகிருஸ்ண‌ன் தான் அண்மையில் முடித்த‌ த‌ன‌து masters degree க்குச் செய்த‌ ஆய்வைப் ப‌ற்றி உரையாற்றினார். க‌ட‌ந்த‌ சில‌ வ‌ருட‌ங்க‌ளில் அவர்களின் சேவையினூடக தெரிய வந்த பல நிர்ப்ப‌ந்திக்க‌ப்ப‌ட்ட திரும‌ண‌ங்க‌ளாலும் சிறுவ‌ர் திரும‌ண‌ங்க‌ளாலும் தூண்டப்பட்ட அவர், நியுசிலாந்தில் அவை எங்கு, எப்ப‌டி ந‌ட‌க்கின்ற‌தென‌வும் அத‌னால் பாதிக்க‌ப்ப‌டும் சிறுவ‌ர்க‌ளின‌தும் பெண்க‌ளின‌தும் வாழ்க்கையையும் ப‌ற்றி ஆய்வு செய்தவர். அவ்ர் சொன்ன‌தை, பின் க‌ல‌ந்துரையாடிய‌தை இங்கு ப‌திவிடுகின்றேன்.

ப‌ல்வேறு ஆசிய‌ நாடுகளிலும் ஆபிரிக்க, மத்திய கிழக்கு நாடுக‌ளிலும் சிறுவர் திருமணங்கள்/கட்டாயத்திருமணங்கள் நிறைய‌வே ந‌டைபெறுகின்ற‌ன‌. பிற‌ந்த நாட்டுக் க‌லாச்சார‌மும் புகுந்த‌ நாட்டுக் க‌லாச்சார‌மும் கிட்ட‌த்த‌ட‌ ஒன்றுக்கொன்று எதிர்மாறாத‌லால், குடும்ப‌மாக‌ப் புல‌ம்பெய‌ர்ப‌வ‌ர்க‌ள் பலர் த‌ங்க‌ளுக்குள்ளேயே குழுக்க‌ளாகவே வாழ்வார்க‌ள். புகுந்த நாட்டவர்களுடன் பழகுவது குறைவு. அதனால் அவர்களுக்குள் நடக்கும் பிரச்சனைகள் வெளியில் வருவது மிகக் குறைவு. அதோடு அநேகமான வெளிநாடுகளில் அவரவர் கலாச்சாரம் அவரவர்களுக்கு, அதைக் கேள்வி கேட்கத் தேவையில்லை என்ற ஒரு எழுதப்படாத விதியும் இதற்குக் காரணமாக இருக்கலாம்.

சிறுவர் திருமணங்கள்/கட்டாயத்திருமணங்கள் பின்வரும் காரணங்களுக்காக நடைபெறுகிறது.

• அநேகமாக இச்சிறுமிகள் இந்நாட்டிலேயே பிறந்தவர்கள் அல்லது மிகச் சிறு வயதிலேயே இங்கு வந்தவர்கள். அதனால் அவர்கள் இந்நாட்டின் காலாச்சாரத்தால் பாதிக்கப் பட்டு அவர்களினதும் குடும்பத்தினது கெளரவத்தை சமூகத்தில் இழக்கக் கூடாதென்பதற்காக (ஏனெனில் பெண்களின் நடை, உடை, செய்கைகளிலாலேயே எமது அரும்பெரும் கலாச்சாரமும் குடும்பத்தின் கெளரவமும் கட்டிக் காக்கப்படுகின்றது!?)

• குடிநுழைவுத் தேவைக‌ளுக்காக‌ - தாய்நாட்டிலிருக்கும் த‌மது தூர‌த்து உற‌வின‌ர்க‌ளை இங்கு கூட்டிவ‌ருவ‌த‌ற்காக‌

• ஒரு பெண் குடும்ப‌த்திற்குப் பிடிக்காத‌வ‌ரைக் காத‌லித்துக் கொண்டிருந்தால் அந்த‌த் திரும‌ண‌த்தைத் த‌டுப்ப‌த‌ற்காக‌

• த‌ம் பிள்ளைக‌ள் ஓரின‌ச்சேர்க்கையாள‌ர் என‌ப் பெற்றோர் ச‌ந்தேகித்தால்

ச‌க்தி நிலைய‌த்தில் புக‌லிட‌ம் கேட்ட‌வ‌ர்க‌ளிலிருந்து சில‌ உதார‌ண‌ங்க‌ள்:

• ஒரு 14 வ‌ய‌துச் சிறுமி- பாலிய‌ல் வ‌ன்புண‌ர்வால் க‌ருத்த‌ரித்த‌வ‌ள். கெளர‌வ‌ம் போய்விடும் என்ப‌த‌ற்காக‌ வ‌ன்புண‌ர்வு செய்த‌ க‌ய‌வ‌னுக்கே முழுக் குடும்பமும் சேர்ந்து திரும‌ண‌ம் செய்து வைத்துவிட்ட‌ன‌ர். இப்போது 19 வய‌து. மூன்று குழ‌ந்தைக‌ள். வீட்டில் அடி, உதைக‌ள் ச‌ர்வ‌ சாதார‌ண‌ம்.

• 16 வ‌ய‌துச் சிறுமி - பெற்றோரால் பார்த்து 60,000 சீதனத்துடன் கட்டாயத் திருமணம் செய்துவைத்து, ஒவ்வொரு நாளும் வீட்டில் வன்முறை அனுபவித்து, இயலாமல் எங்கோ தண்ணீரில் மூழ்க முயற்சித்தபோது பொலிஸ் பிடித்து சக்தியிடம் சமர்ப்பித்தனர்.

பிரியங்காவின் ஆய்வின் படி 20% (1 in 5) ஆன புலம்பெயர்ந்த பெண்கள் கட்டாயத்திருமணம் செய்து வைக்கப்படுகிறார்கள். இவர்களில் மணமகன் இங்கிருந்து தாய்நாட்டிற்குச் சென்று ஒன்றும் சந்தேகிக்காத ஒரு பெண்ணை மணந்து இங்கு கூட்டி வந்து கொடுமைப்படுத்துபவர்களும் அடக்கம். இவ்வாறு நடக்கும் பல பெண்களினது கடவுச்சீட்டும் கணவனிடமே இருக்கும். பலர் வெளியேற நினைக்கும் போதும் விசா பிரச்சனைகள், இந்நாட்டு சட்ட முறைகள் தெரியாமை, யாருடனும் மனம் விட்டு கதைக்க முடியாமை என்று பலவாறு அவதிப்படுகின்றனர்.

இப்போ சக்திக் குழுவினர் இந்நாடுகளிலிருந்து புலம்பெயர்ந்த சிறுவர்கள் படிக்கும் பாடசாலைகளில் சென்று விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தி வருகின்றனர்.

இந்நாட்டில் 18 வயதிற்கு மேற்பட்டோர் ஒவ்வொருவரும் தாமாகவே குடும்ப அனுமதியின்றி திருமணம் செய்யலாம். 16 தொடக்கம் 18 வயதினருக்கு பெற்றோர் அனுமதி வழங்கவேண்டும். இந்த‌ இரு சட்டங்களாலும், குடும்பத்தின் கட்டாயப்படுத்தலாலும் பயமுறுத்தலாலும் திருமணம் செய்யும் பெண்களையும் சிறுமிகளையும் பாதுகாக்க முடியாது என்பதால் இவர்களைப் பாதுகாப்பதற்கு சட்டங்கள் மாற்றியமைக்க வேண்டுமென சக்தி நியூசிலாந்து அரசுக்கு மனுக் கொடுத்துள்ளது. அதற்கு இன்னும் ஒரு மாதமளவில் பதில் வருமென எதிர்பார்க்கப் படுகிறது.

எமது சமூகங்களில் இவ்வாறு நடைபெறுவது தெரிந்தால் தயவு செய்து பூசி மெழுகாதீர்கள். தயவு செய்து பிரச்ச்னையை வெளிக் கொண்டுவாருங்கள். இது மிகவும் அடிப்படையான மனித உரிமை மீறல். பெண்களைத் தியாகம் செய்து சமூக/குடும்ப கெளரவத்தைக் காப்பாற்றுதல் எந்தளவுக்குக் கொடுமையான செயல் என எப்போ சனத்திற்கு விளங்கும்?

பெண்களின் உரிமைகள் என்றால் உங்களின் கருத்து என்ன?

உலகின் 66 சதவீத வேலைக்கும் 50 சதவீத உணவு உற்பத்திக்கும் பொறுப்பானவர்கள். ஆனாலும் உலகின் 10 சதவீத வருவாயையே பெறுபவர்கள். உலக நிலப்பரப்பில் 1% க்கே சொந்தக்காரர்கள். உலகின் ஏழைகளில் 70 சதவீதமானோர் - பெண்கள். அவர்களின் உரிமைகள் என்ன என அவர்களில் சிலரே சொல்லக் கேட்கலாமா?

Watch video from TrustLaw Women

High school boys take on Gender Equality

More videos about the project can be found here.